ಪನ್ನೆಯ ಮಾಡಿದರೆ.......

“ಅಪ್ಪಾ ನಂಗೆ ಶಾಲೆಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಚಾಳಸ್ತ, ನಾನು ನಾಳೇನೆ ಅನಂತನ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ಜುಟ್ಟ ಕತ್ರಸ್ಗ ಬತ್ತಿ ” ರಾಜರಾಮ ಭಟ್ಟರ ಮಗ ಅನಂತಶಯನ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೆ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ.

“ಸಂಜೆಕಡಿಗೆ ಆ ವಿಷಯ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಲ್ಲಾಗ ಹೇಳಿ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳವು ನಿಂಗೆ ?? ಬರೀ ಬಾಯ್ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರೆ ಅರ್ಥನೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಕಾಣ್ತು ಅಲ್ದನು, ಎಂತಾ.. ಆನು ಹೇಳಿದಿದ್ನ ನಿಂಗೆ ಜುಟ್ಟ ಬಿಡಲ್ಲೆ ?? ಈಗ ಥೈ ಥೈ ನೆ ಕುಣಿದ್ರೆ ಬಾರ್ಸ್ತಿ ಎರಡಾ “  ರಾಜರಾಮ ಭಟ್ಟರ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಮೂಗು ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು, ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ನೂರು ನೆರಿಯಾಗಿತ್ತು.ಅಪ್ಪನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ನೋಡಿ, ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳುವುದೋ ಎಂದು ತೆಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದ ಶಯನ.

ಶಯನನಿಗೆ ಆಗಿನ್ನೂ ಏಳು ವರ್ಷ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ವಿಕಾಸಣ್ಣನ ಉಪನಯನ ನಿಗದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಉಪನಯನದ ದಿನ ವಿಕಾಸಣ್ಣನ ತಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಬೋಳಿಸಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಶಯನ ನೋಡಿದ್ದೇ ತಡ, ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ “ಅಪ್ಪಾ , ನನ್ನ ಉಪನಯನದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ವಿಕಾಸಣ್ಣನ ಹಾಂಗೆ ಜುಟ್ಟ ಬಿಡ್ತಿ” ಎಂದು ಉಸುರಿದ್ದ. ಶಯನನಿಗೆ ವರುಷ ಏಂಟಾಗಿದ್ದೆ ತಡ, ರಾಜರಾಮ ಭಟ್ಟರು , ಪುರೋಹಿತ ಭಟ್ಟರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಉಪನಯನದ ದಿನಾಂಕ, ಮುಹೂರ್ತ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಬಂದರು. ಉಪನಯನಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನ ಇರುವಾಗ ಶಯನನಿಗೆ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಚಿಂತೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟು ತಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲಿ ?? “ಶಯನ ಭಟ್ಟ ಕೋಳಿ ಜುಟ್ಟ “ ಎಂದು ಕರೆದರೆ ಏನು ಮಾಡ್ಲಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಉಪನಯನದ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿತ್ತು.

ಪಾಪ ರಾಜರಾಮ ಭಟ್ಟರದ್ದೇನು ತಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ, ಜುಟ್ಟು ಬಿಡುವುದು ಮಗನ ಆಸೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದೂ,ಮಗ ತುಂಬಾ ಬುದ್ದಿವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆಂದೂ ಖುಶಿಯಿಂದಿದ್ದರು.ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಜಪ ಮಾಡಿದ ಪುಣ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಜುಟ್ಟದಲ್ಲೇ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪು ಬೇರೆ.ಆದರೆ ಹುಂಬ ಶಯನ, ಏನೋ ಒಂದು ಸಲ ಚಂದ ಕಂಡಿತು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಬೋಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಊಹಿಸಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಬೇಡ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಾರೋ ಅನ್ನೋ ಭಯ ಬೇರೆ. ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಅಂತ ಏನೂ ಹೇಳದೇ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ.

ಅಂತೂ ಉಪನಯನದ ದಿನ ಬಂದಿತ್ತು, ವೈಶಾಖ ಶುದ್ಧ ಪಂಚಮಿ. “ವಿಘ್ನೇಶ್ವರಾನಾ ಬಲಗೊಂಬೆ ssss ಶಿದ್ದಿಗಳಾಗಲಿ ನಮಗೆssss .... “ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳ ಊಟದ ನಂತರ ಪನ್ನೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಪನ್ನೆ ಎಂದರೆ ಶುಭ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಕೂದಲು ತೆಗೆಸುವುದು. ಪನ್ನೆ ಮಾಡಲು ಅನಂತನೇ ಬಂದಿದ್ದ. ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆಂದು ಅಪ್ಪ ಎರಡು ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿದ ನಂತರ

ಹೆಂಗಸರೆಲ್ಲ “ಪನ್ನೆಯ ಮಾಡಿದರೆ sssss ಅನಂತ ಶಯನಗೆ ಪನ್ನೆಯ ಮಾಡಿದರೆ sssss .............” ಎಂದು ಹಳೆ ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪನ್ನೆಗೆಂದೇ ಹಾಕಿದ್ದ ಕೆಮ್ಮಣ್ಣು-ಶೇಡಿ ರಂಗೋಲಿಯ ಮೇಲೆ ಶಯನನನ್ನು ಕುಳಿಸಿದ್ದರು. ಅನಂತ ತನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, “ ತಮ್ಮಂಗೆ ಒಂದು ಕನ್ನಡಿ ಕೊಡ್ರೆ “ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದಲೆ ಅಜ್ಜಿ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶಯನನಿಗೆ ತನ್ನ ತಲೆ ಬೋಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಾನು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನದಮೇಲೂ ಅಳುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅನ್ನೋ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಳುವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೂ ಕಣ್ಣಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಹನಿ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆ ನೋಡಿದ್ದರು. ಹೆಂಗಸರ ಹಳೆ ಹಾಡು ಇನ್ನೂ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು....

ಗಂಗಣ್ಣ

      

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು ಹೊಸ ಹಾಸಿಗೆ

ಮಲಗಿದ್ದರೂ ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗೆ

ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ  ಮಗು, ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅವನಜ್ಜ

ಸೂರ್ಯ ಇಣುಕಿದ್ದ, ಬೆಳಕು ಹರಿದಿತ್ತು

ಎದ್ದಾಗ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಅದಲುಬದಲಾಗಿತ್ತು

ಅಜ್ಜ ಮಗುವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ

ಮಗುವು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತ್ತು

 ಮಗುವಿನಂಥ ಅಜ್ಜ ಮಲಗೇ ಇದ್ದ

ದೇವರು ಬಾ ಎಂದು  ಕೆರೆದನೆಂದು

ಎಲ್ಲರನು ಅಗಲಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ

ಹೋದರೇನಾಯಿತು ? ....... 

ಸುಂದರ ನೆನಪುಗಳನೆಲ್ಲ

ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ.

-      ಸ್ವರಚಿತ

ದೀಪಾವಳಿ

ಕಷ್ಟವೆಂಬ ಮಾಯೆ ಓಡೋಡಿ ಬಂದಾಗ

ದುಃಖದ ಛಾಯೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ

ಹತ್ತಿರದವರೆಲ್ಲ ಬಹುದೂರ ಸರಿದಾಗ

ಒಬ್ಬಂಟಿತನವು ಕಾಲ್ಮುರಿದು ಕುಳಿತಾಗ

ನಮ್ಮವರೆಂಬುವವರು ನಮ್ಮವರಾಗಲಿಲ್ಲ

ಅಯ್ಯಾ ಎಂದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲೆ ಇಲ್ಲ

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮದು ತಮ್ಮವರದೆ ಚಿಂತೆ

ಆಗ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಓಡಿಸಲು

ಮನಸಿನ ದುಗುಡಗಳನು ಮರೆಯಲು

ಹಚ್ಚೋಣ ನಾವು ದೀಪ

ದಿನ ದಿನವೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸೋಣ ನಾವು

ಹಿತದ ಬೆಳಕಿನ ಅನುರೂಪ.

ಎಲ್ಲ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ ದೀಪಾವಳಿಯ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಷಯಗಳು..  :) :)

                                                                -ಸ್ವರಚಿತ

ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್

        
 

                       “ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡ್ತೀಯಾ, ಓದೋದು ಬರೆಯೋದು ಏನು ಇಲ್ವಾ?.. ಅಯ್ಯೋ ಘಂಟೆ 11 ಆಯ್ತು, ಸುಮ್ನೆ ಟಿ‌ವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಮಲಗು, ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಹಾಳು ಮೂಳು ಏನೇನೋ ನೋಡಿ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್ತೀಯಾ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ್ರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಗಲ್ಲ ನಿಂಗೆ “, ಈ ರೀತಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಕೇಳಿರ್ತೀವಿ. ಹಾಗೆಯೇ “ ಅಯ್ಯೋ ಆಯ್ತು ಇನ್ನು ಐದೇ ನಿಮಿಷ ಟಿ‌ವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಮಲಗ್ತೀನಿ, ನೀನು ಈಗ ಹೋಗಿ ಮಲಗು.” ಅನ್ನೋ ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೂಡ. ತನ್ನ favourite ಟಿ‌ವಿ ಶೋ ಶುರು ಆಗೋದೇ ರಾತ್ರಿ 10.30 ಕ್ಕೆ. ಆ ಶೋ ಮುಗಿಸದೆ ಮಲಗುವ ಜಾಯಮಾನವೇ ಅಲ್ಲ ಮಗನದ್ದು. ಮಗ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡರವರೆಗೂ ಟಿ‌ವಿ ನೋಡ್ತಾನೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಘಂಟೆ ಎಂಟಾದ್ರೂ ಏಳಲ್ಲ, ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದಾನೆ, ಅನ್ನೋದು ತಂದೆಯ ಗೋಳಾದರೆ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಟಿ‌ವಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಇವರಿಗೇನು? ಇವರ ಥರ ಮನೆಹಾಳು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನೇನು ನಾನು ನೋಡಲ್ವಲ್ಲಾ. ನಾಲಕ್ಕು ದಿನ ರಜೆಯಲ್ಲೂ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರೋಕೆ ಬಿಡಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಕ್ಕಳ ದೂರು.

                     ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವೈಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವೇ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಈ ಅಂತರವನ್ನೇ ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ಎನ್ನಬಹುದು. ಜಗತ್ತು ಬೆಳಕಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಯಾರೂ ತಯಾರಿಲ್ಲ. “ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೊ, ಟಿ‌ವಿಗೂ ಗತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಮೊಬೈಲ್ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಬೇಕೆನ್ನುವ ದುರಾಸೆ. ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಒಂದೊಂದು ಪೈಸೆಗೂ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದೀವಿ ಅನ್ನೋದು ನಿನಗೆಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ, ಬಾಳೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಸುಲಿದು ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟರೂ ತಿನ್ನಲು ನಿಮಗೆ ಆಲಸ್ಯ.” ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರುತ್ತಾರೆ. ಈಗಿನ ಜಗತ್ತೇ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಲಸಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾರೆ.

                     ಸಂಗೀತಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾಜಕೀಯ ಆಸಕ್ತಿಯಲವರೆಗೂ ನಾವು  ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ಅನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈಗಿನ ಜನರೇಷನ್ನವರು ಎಲ್ಲ ಸಂಗೀತದಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಗದಲ್ಲಿ, ತಾಳದಲ್ಲೂ ಹೇಳುವ ಶಾಸ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವೆಂದರೆ ಬೋರು, ಬೋರು. ಗಿಟಾರ್ , ಡ್ರಮ್ ನ ಸಂಗೀತವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಸಕ್ತಿ. ಆದರೆ ಹಿರಿಯರ ಪ್ರಕಾರ ಶಾಸ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಗೀತ. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದರೆ ಸಿಗುವ ಆನಂದವೇ ಬೇರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜಕೀಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಸತ್ಯ ಸಜ್ಜನರಾಗಿರುವ ಯುವ ಮುಖಂಡರೆಂದರೆ ಯುವಕರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ, ತದ್ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಂದರೆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ದೇವರ ಸಮಾನ.

                    ಈಗ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ  ಏನೇ ಆವಿಷ್ಕರಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಇದು ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಇತ್ತು, ಈಗ  ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಆವಿಷ್ಕರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಪೊರ್ವಜರು ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಹಿರಿಯರದ್ದು. ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಂತಹ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ಅವರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ. ಈಗಿನ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ಅವರು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ  ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಅವರು ತಯಾರಿರುವುದಿಲ್ಲ.

                   “ಪರಿವರ್ತನೆ ಜಗದ ನಿಯಮ” ಎಂಬುದು ಭಗವಂತನ ಮಾತು. ಆದರೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಹಳೆಯ ಜನರೇಷನ್ ಅವರು ತಯಾರಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹಳೆಯದನ್ನೇ ಅಪ್ಪಿ ಕೂರಲು ಈಗಿನ ಜನರೇಷನ್ ಅವರು ತಯಾರಿಲ್ಲ.ಈಗ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳೂ ಬೇಗನೇ ಮುಗಿಯಬೇಕು. ಹಿಂದಿನವರ ತರಹ ಕಾಯ್ದು ಕೂರುವಷ್ಟು ಸಂಯಮ ಈಗಿನವರಿಗಿಲ್ಲ.

                    ಆದರೆ ಎಷ್ಟೇ ತರ್ಕ ಮಾಡಿದರೂ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಜೊತೆ ಜೀವನಾನುಭವವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈಗ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಾವು ತಲೆಬಾಗಲೇಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಹಿರಿಯರೂ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಪರಿವರ್ತನೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹೊಸದನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂತರವು ಮನಸ್ಸಿನ ಅಂತರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು. “ಹಳೆ ಬೇರು, ಹೊಸ ಚಿಗುರು ಕೂಡಿದರೆ ಮರ ಸೊಬಗು” ಎಂಬ ಡಿ‌ವಿ‌ಜಿ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕು.

ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಇಂತಿದೆ:

ಹಳೆ ಜನರೇಷನ್ : ಪಾಪಾ ಕೆಹೆತೇಹೈ ಬಡಾ ನಾಮ್ ಕರೆಗಾ , ಬೇಟಾ ಹಮಾರಾ ಐಸಾ ಕಾಮ್ ಕರೆಗಾ......

ಹೊಸ ಜನರೇಷನ್ : ಡ್ಯಾಡಿ ಮುಝಸೆ ಬೋಲಾ ತು ಗಲ್ತಿ ಹೈ ಮೆರೀ........

ಹೀಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

              ನಮ್ಮೂರಿನಿಂದ ಶಿರಸಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ಇರುವುದು ಎರಡೇ ಬಸ್ಸು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಭತ್ತು ಘಂಟೆಯ ಮೊದಲನೇ ಬಸ್ ಗೆ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಿಂದ ಬಂದ ಹೊವಿನ ಪರಿಮಳವು ಮೂಗಿಗೆ ಸೋಕಿದಾಗ ತಿರುಗಿನೋಡಿದ್ದೆ. ನೀನು ಮುಡಿದಿರುವ ಮಲ್ಲಿಗೆಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತನ್ನ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಪಸರಿಸಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಕೂದಲುಗಳು ಅಷ್ಟೇನೂ ಉದ್ದವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನೇ ನೀಟಾಗಿ ಬಾಚಿ, ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಮುಡಿದುಕೊಂಡರೆ ಯಾವ ಅಪ್ಸರೆಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ ನಿನ್ನದು. ಕಡುಗಪ್ಪು ಕಂಗಳಲ್ಲಿನ ಆ ಹೊಳಪು, ನೀಳ್ದುಟಿಗಳಲ್ಲಿನ ಆ ಮೊನಚು, ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿರುವಂತಹ ಆ ಹುಬ್ಬುಗಳು,ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ದವಾಯಿತೇನೋ ಅನ್ನುವಂತಹ ನೀಳ ಮೂಗು, ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮುಕುಟದಂತಿರುವ $ ಆಕಾರದ ಬಿಂದಿ, ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಮೈತಳೆದಂತಿರುವ ಮುಗ್ಧ ಚೆಲುವೆ ನೀನು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನೀನು ನಗು ಚೆಲ್ಲಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಮುತ್ತುಗಳೇನಾದರೂ ಉದುರಿದವೇ ಎಂದು ನೆಲವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ.

           ನಿನ್ನ ಪ್ಲೇನ್ ಕೆಂಪು ಚೂಡಿದರಕ್ಕಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಎಂಬ್ರಾಯ್ಡರಿ ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೆಂದು ನಾನೆಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ನಾನೇ ಕೈಯಾರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಂದು ಹೂವನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯೇ ನನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ನೋಟಗಳಿಂದ ದೂರದಿಂದಲೇ ನನ್ನನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ  ನೀನು. ಶಿರಸಿಗೆ ಬಸ್ ತಲುಪಿದೊಡನೆಯೇ ರಾಮಾಯಣದ ಚಿನ್ನದ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಸ್ಸ್ಟಾಂಡ್ ನ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ನಾನು ಹುಡುಕಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಸಿಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಭಾರವಾದ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ್ದೆ.

         ಅಂದು ನಗೆಬೀರಿ ಮಾಯವಾದ ನೀನು ಮತ್ತೆಂದೂ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದು ನೀನು ನಮ್ಮೂರ ಬಸ್ಸ್ಟಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ದಿನವೂ ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿದ್ದ ನೀನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಂದೇಬರುವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿದೆ. ನಿನ್ನ ಬೋಳು ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಚೈನೊಂದನ್ನು ತೊಡಿಸುವ,ನಿನ್ನ ಮೃದುವಾದ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಡುವ, ಸಿಹಿಮುತ್ತೊಂದನ್ನು ನೀಡುವ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿ  ದೂರದವರೆಗೆ ಸಾಗುವ ಮಹಾದಾಸೆ ನನಗೆ. ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವೆ ಓ ಗೆಳತಿ, ಒಮ್ಮೆಬಂದು ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ಸುಧೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ನೋಡು........   

ಎಂಪಿಯ ಕಂಪು

                                            ಅಂತೂ ರೈಲು ಖಂಡ್ವಾ ಜಂಕ್ಷನ್ ತಲುಪಿತ್ತು. ಆಗ ರಾತ್ರಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 10.30. ರೈಲಿನ ಇಂಜಿನ್ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಆರು ಘಂಟೆ ತಡವಾಗಿ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಆದರೂ ಅಬ್ಬಾ ಅನ್ನುವಂತಹ ಜನಸಂದಣಿ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ನನ್ನ ಎರಡೂ ಸೂಟ್ಕೇಸ್ಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕನೇ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂನಿಂದ ಮೊದಲನೆ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎತ್ತೆತ್ತರದ ವೇ ಬ್ರಿಜ್ಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಹೈರಾಣು ಮಾಡಿದ್ದವು. ಹೊಟ್ಟೆ ಬೇರೆ ಚುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದಾರೆಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡನಂತರವೇ ಅಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಸರ್ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಟೆಲು ತೆರೆದಿದೆಯಾ ಎಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದು. ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದ ನಂತರ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಢಾಬಾಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಹೊರಗೆ ಜಿನುಗುಡುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಒಡ್ಡುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನೊಣಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಢಾಬಾದ ಮೆತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕುಡುಕರು ಚೀರಾಡುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆದರಿಸಿತ್ತು. ಪನೀರ್ ಮಸಾಲಾ, ರೋಟಿ ಎಂದು ಡಾಬಾದವನು ಊಟವನ್ನು ನಮ್ಮಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವಾಕರಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಆ ಸ್ತಳವೇ ಕೊಳಚೆಯಂತಿತ್ತು. ನಾವು ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಊಟವನ್ನೇ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವರುಷ ಇಂತಹುದೇ ಊಟ ಮಾಡಬೇಕಾದೀತೆಂದು ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಎರಡು ಘಂಟೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಯಣ. ಮಳೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸಿನ ಕೊನೆಯ ಸೀಟ್ಗಳ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸೂಟ್ಕೇಸ್, ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳ ಮೇಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಯಾಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನವೋದಯ ಸಮೀಪಿಸಿದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನವೋದಯದ ಎರಡೂ ಗೇಟ್ಗಳಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಗುರು,ಶ್ರೇಣಿ,ಸಚಿನ್,ನಾನು ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಭರಾಗಿ ಗೇಟನ್ನು ಹತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಒಳಗೆ ಬಂದೆವು. ಪರ್............ ಏನಿದು ಶಬ್ದ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ  ಗೇಟ್ ಹತ್ತುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹರಿದುಹೋಗಿದ್ದು ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲರೂ ನಕ್ಕಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪ್ಯೂನ್ ಬಂದು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಡೊರ್ಮೆಟ್ರಿ ಯ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದ. 'ಉದಯಗಿರಿ ಹೌಸ್ ' ಡೊರ್ಮೆಟ್ರಿ ಯ  ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೆಸರು ಬರೆದಿತ್ತು. ಬೆಡ್ಗಳು ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಒಂದೇ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.national intigration ಗೆಂದು 9th ಕ್ಲಾಸಿನ 20 ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಜೂನಾಪಾನಿ ನವೋದಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುವುದು ನಿಯಮ. ನಾವು 19 ಜನ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬೇಗನೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆವು. ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಬಾತ್ ರೂಮ್ ಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೀರೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. "ಅರೆ ಭಾಯಿ ಇಧರ್ ಕಭಿ ಪಾನಿ ನಹೀ ಆತೀ ಹೈ, ಉಧರ್ ಟಂಕಿ ಪೆ ಜಾವೋ ಮೂಹ್ ಧೋನೆಕೆಲಿಯೇ ", ಯಾರು ಎಂದು ತಿರುಗಿದರೆ , " ಮೈ ಪ್ರಶಾಂತ್.... ತುಮ್ ಕರ್ನಾಟಕ್ ಸೆ ಆಯೆ ಹೊನಾ...". ಮುಂದೆ ಇವನೇ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆಂದು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು?????.
                                                ಮುಖ ತೊಳೆಯಲು ಟಂಕಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ತೊಂದರೆ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ಸುಮಾರು 450 ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಐದು ನಲ್ಲಿಗಳು ಹಾಗೂ ಒಂದು ಬೋರ್ವೆಲ್. ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಗ ಬೋರ್ವೆಲ್ ಕೂಡ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಕುಡಿಯಲು, ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕೂ ಅದೇ ನೀರು. ಮುಖ ತೊಳೆದು ತಿಂಡಿತಿನ್ನಲು ಮೆಸ್ ಗೆ ಹೋದೆವು. ಮೆಸ್ ನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅಧೋಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಲೇಟ್ ಗಳನ್ನು ತೊಳೆದೇಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ಗಳನ್ನಂತೂ ಒರೆಸಿ ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಪೋಹಾ ತಿಂದು ನಂತರ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಹೌಸ್ ಗೆ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆಡ್ ಗೆ ಒರಗಿದ್ದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ನವೋದಯದಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿದ್ದು. ಎಂಪಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ಆಗದಿರಲೆಂದು ನನ್ನ ಫೋಟೋ ಗಣಪತಿಗೆ ನಾನು 108  ದೂರ್ವೆಗಳನ್ನು ಕೊಯ್ದು ಏರಿಸಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ತಂದೆಯವರು ತಮ್ಮ ವಾಗೀಶನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಧೀರಜ್ ಸೇರಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸ್ ನವರೆಲ್ಲ ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರ ನೆರೆದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಪತ್ತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತುವವರೆಗೊ ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ದುಃಖದ ಕಟ್ಟೆ ಕೊನೆಗೂ ಒಡೆದಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೇ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಾಯ್ ಹೇಳಿದ್ದೆ. "ಊಟಕ್ಕೆ ಟೈಮ್ ಆಯ್ತಲೆ " ಸಚಿನ್ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ನೆನಪಿನ ದುನಿಯಾದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ. ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.
                                     
                                                 ಇಂದು ಸಂಜೆ ವೀರೇಂದ್ರನ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ರೂಮಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಎಂಪಿಯ ಕಂಪು ಹರಡಿತ್ತು. ಆಗ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿನ ದುನಿಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಎಂಪಿಗೆ ಹೋದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ.... ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು ಆ ನೆನಪುಗಳೇ